De dag dat je overslaat

Er komt een dag dat je het niet doet. Niet omdat je niet wilde, maar omdat het gewoon niet gebeurde. Het werd avond, en de pen bleef liggen waar hij lag.

Op de meeste plekken op internet krijg je daar iets voor terug. Een teller die naar nul springt. Een vlammetje dat uitgaat. Een bericht dat je iets bent kwijtgeraakt wat je met moeite had opgebouwd. Ik heb dat hier bewust niet gebouwd — er is niets dat je kunt breken.

Dat is geen slordigheid maar het hele punt. Zodra er iets te verliezen valt, wordt tekenen een verplichting. En verplichtingen sla je uiteindelijk vaker over, niet minder vaak. De schuld die je voelt bij het overslaan maakt de drempel om terug te komen alleen maar hoger.

Wat er dus gebeurt als je een dag mist: niets. De opdracht van morgen staat er gewoon, dezelfde als voor iedereen. Je pakt hem op alsof er niets tussen zat, want er zát ook niets tussen.

Ik sla zelf ook dagen over. Soms twee, soms een hele week in de zomer. Wat ik geleerd heb: terugkomen gaat makkelijker naarmate er minder op het spel staat. Dus staat er hier niets op het spel.