Kleur is een uitnodiging

Ik werk bijna altijd in twee stappen. Eerst de lijn, met inkt, ter plekke — staand bij een gevel of zittend op een muurtje. En dan soms, niet altijd, later thuis de waterverf erbij.

Dat tweede deel duurt een uur. Soms langer. Het is iets heel anders dan de tien minuten waar deze site over gaat, en ik wil niet dat die twee door elkaar gaan lopen. Als je hier binnenkomt en denkt dat je een uur moet vrijmaken en een verfdoos moet aanschaffen, dan heb ik iets verkeerd uitgelegd.

Want de lijntekening is áf. Op zichzelf, zonder één druppel verf. Op de homepage staan die twee versies van dezelfde gevel naast elkaar: geen van beide is de betere. Links is een tekening. Rechts is diezelfde tekening met een laag eroverheen.

Daarom staat er bij de opdracht van de dag soms een kleurregel — kleiner, zachter, met een oker puntje ervoor. Wie hem overslaat mist niets. Wie er zin in heeft pakt er iets bij: een potlood, een stift, een oud doosje verf uit de kast.

Kleur is een uitnodiging, nooit een eis. De kernopdracht blijft potlood-simpel, en dat blijft zo.