Teken wat er toevallig ligt

Ik heb jaren gewacht op een onderwerp dat het waard was. Een mooie plek, goed licht, iets bijzonders. Die dag kwam bijna nooit — en dus tekende ik bijna nooit.

Wat er op tafel ligt is genoeg. De afstandsbediening, een halfvolle mok, de plooi in het tafelkleed. Niet omdat dat mooie onderwerpen zijn, maar omdat het onderwerp er niet toe doet. Je oefent kijken, niet kiezen.

Sterker nog: gewone dingen zijn makkelijker om van te leren. Je weet al hoe een mok eruitziet, dus je merkt meteen wanneer je hem tekent zoals je hem kent in plaats van zoals hij daar staat. Dat verschil is precies waar het om gaat, en bij een berglandschap zie je het nooit.

En er zit iets anders in. Teken een week lang wat toevallig voor je ligt, en je gaat je eigen huis anders zien. De plooi in dat kleed valt je op. Het handvat van die pan blijkt een vorm te hebben die je nog nooit had bekeken, terwijl je hem duizend keer hebt vastgepakt.

Dus wacht niet op een onderwerp. Kijk naar rechts, pak het eerste wat je ziet, en teken dat tien minuten.